Şiir ve metafizik

Bu iki marifetten birini hep bir kule,
Ötekini de o kuleye tırmanmak sanırdım;
Ama elini kolunu sallaya sallaya değil de öyle,
Kuleyi öre öre kendi elceğizinle…

Öyle bir kule ki, sen kule olsun istiyorsun
Ve bir ömür boyu örüyorsun, örüyorsun,
Ama karşısına geçip bir de bakıyorsun ki,
O, ulu mu ulu bir çınar olmuş!
Kökü göklerde,
Dalları insan ruhunun derinliklerinde…

Geçmişi, geleceği toplayıp gelen rüzgârlar
Ses sese katmışlar uğulduyorlar onun içinde.
Sinelerinden bağların, bahçelerin,
Çöllerin, denizlerin kokularını
Koklatıyorlar birbirlerine.

Dünyanın bütün ırmakları da oradalar,
O ağacın içinde çağıldıyorlar.
Toprak ananın kolları kanatları
Halkların kolları kanatlarıyla kucaklaşıyor.

Dünyanın bütün şehirleri,
O şehirlerin sokakları, meydanları,
Kaleleri, kuleleri, tapınakları,
Ve oralarda kaynaşan kadınlar, erkekler, çocuklar
Cinler, periler, melekler…

Hepsi ağacın içinde, hepsi o ağacın içindeler.
Ve dünyanın bütün şairleri,
Bütün yalvaçları, kâhinleri, şamanları,
Dağcıları ve trapezcileri de oradalar.

Her biri ya bir taş, ya bir tuğla
Koyuyor kulenin duvarına,
Ya bir çiçek, ya bir çığlık,
Ya bir buse, ağacın yanağına…

Ve ürkütsen, o ağacın içinden,
Tek kanat vuruşuyla bunların hepsi,
Belki senin içine saçılacak,
Belki senin içine, kırlangıç sürüsü gibi.

30Ocak 2010

“Yeni Başlayanlar İçin Metafizik” Kitabı
Cahit Koytak

Print Friendly
Bunlarda ilginizi çekebilir:

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

*

Şu HTML etiketlerini ve özelliklerini kullanabilirsiniz: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>